13 -17 July: Sustainable Activism course in the Netherlands

imagesThis workshop is for anyone who is active for social change.

Surrounded by nature we will have time to reflect and get nourished. We will explore tools and strategies for finding inspiration and ways through the ups and downs in the struggle. We will explore and experience tools for our personal as our collective sustainability. It want to support you, to keep us going for the long haul. The workshop will take place in a simple location in the nature in North East of the Netherlands.

 

What can you expect:

  • Time to relax in nature and healthy food.
  • Awareness and sharing knowledge about sustainable activism on a personal and collective dimension.
  • Knowledge about burn-out and recognizing symptoms of stress.
  • Tools to get better mentally prepared for our actions and stress release skills.
  • Time to reflect on your activism and a sense of a wider perspective.
  • Explore our emotions due to activism and ways to deal with the uncertainty between despair and hope.
  • Creating a temporary community where it’s a safe place to learn and try-out.
  • Empowering your activism and support to make changes.
  • Time for yourself, sharing in small groups and being all together.
  • A diverse program with theory and a lot of non-formal and experiential learning.
  • An intensive program delivered for and by activists & experienced trainers (not therapists)

Continue reading

Tot ziens, kleine Milena

Zondag, 22 mei. Ik liep voorop bij de stoet van ‘Geen kind aan de kant’ en probeerde om alle enthousiaste strijdbaarheid van de kinderen van de gezinslocatie in goede banen over de demonstratieroute te leiden.

Het was best hectisch, met smalle doorsteekjes, onverwachte zwanennesten op de route, kinderen die alle kanten op schoten en automobilisten die van mening waren dat een demonstratie met 120 deelnemers maar aan de kant moest omdat ze er door moesten met hun stukje gemotoriseerd blik.

 

En ineens, uit het niets, liep daar een klein meisje naast me. Alsof we elkaar al jaren kenden pakte ze m’n hand en liepen we samen voorop. Ze heette Milena, vertelde ze, en ze was vijf jaar oud. Dat was grappig – we schelen tig jaar, want ik ben bijna vijftig. We keuvelden, over hoe gezellig het was om samen te lopen, over de zwanenjongen, over dat het best een heel eind lopen was. En al die tijd hield haar kleine hand de mijne vast.

 

Even was de chaos weg, verdwenen de leuzen naar de achtergrond. Even was dat het enige dat er was: hand in hand lopen en samen keuvelen. Met dat simpele gebaar zette ze de essentie van het leven onmiskenbaar voorop.

 

Later kwam de hectiek weer terug, moest er weer van alles geregeld en bijgestuurd worden en heb ik haar hand los moeten laten. Ze verdween weer naar haar moeder. Ik heb haar, in beslag genomen door alle beslommeringen, aan het einde van de demonstratie niet meer ‘tot ziens’ kunnen zeggen. Dat doe ik dan bij deze: tot ziens, kleine Milena. In de hoop dat we elkaar weer een keertje kunnen terugzien.

 

Het ga je goed, Milena. Ik wens je een leven vol keuvelmomentjes, wandelingen en zwanenjongen. Dat de politie maar nooit ‘s ochtends vroeg voor jou en je ouders mag komen. Dat je de opsluiting in Kamp Zeist maar bespaard mag blijven. Dat er maar nooit een moment mag komen dat je op een vliegveld staat, in een land waar je nog nooit geweest bent, maar wat politici ‘je eigen land’ blijven noemen. Dat je maar nooit iets mee krijgt van het gif van de haat dat zich hier razendsnel verspreid.

 

Ik wens je, met alles wat ik in me heb, een leven toe waarin al die dingen niet gebeuren. En ik hoop dat je genoeg van de schoonheid van het leven meemaakt om dat onvoorwaardelijke vertrouwen dat je in de ander hebt, nooit kwijt te raken.

 

Tot ziens, kleine Milena.

Staatssecretaris Dijkhoff onder vuur

Nauwelijks twee jaar nadat minister Opstelten en staatssecretaris Teeven vervroegd hun ambt opgaven vanwege de verdwenen bonnetjes van de Teevendeal ligt de huidige staatssecretaris Klaas Dijkhoff onder vuur. Binnen het huidige asielbeleid zijn de Rechten van het Kind niet gewaarborgd en de sociaal-emotionele ontwikkeling van hier gewortelde vluchtelingenkinderen wordt ernstig in gevaar gebracht, zeggen experts. Continue reading

Teken voor het eerherstel van advocaat Meindert Stelling

meindert-stellingEen strijder van het eerste uur is hij, Meindert Stelling, voor de rechten van activisten die zich met woord en daad inzetten om al dan niet staatsgefaciliteerde ongelijkheid en onrecht te bestrijden.

En als geen ander legt hij de vinger op de zere plek waar het ongeregeldheden in de rechtsspraak betreft. Daarbij doet hij geen concessies en neemt hij geen blad voor de mond.

 

Nu dreigt hij door de Raad van Discipline monddood te worden gemaakt als advocaat. Het Comité Eerherstel Advocaat Meindert Stelling is daartegen een actie gestart.

Uit het manifest:

Meindert Stelling maakte als advocaat gebruik van de vrijheid van meningsuiting. Hij bekritiseerde rechterlijke beslissingen die onmiskenbaar ingingen tegen de waarheid en de wet. Ook uitte hij kritiek op de handelwijze van tuchtrechters en de deken van de Haagse orde van advocaten. Dat werd hem niet in dank afgenomen. De deken diende een klacht in bij de Raad van Discipline in Den Haag en streefde naar de verwijdering van Stelling uit de advocatuur. De Raad volgde de deken in diens opvatting en besliste op 21 maart 2016 dat Stelling van het tableau wordt geschrapt.

Teken de adhesiebetuiging voor Meindert Stelling, waarmee het Hof van Discipline wordt opgeroepen om de Grondwet te respecteren en te erkennen dat de Advocatenwet geen beperking inhoudt van de vrijheid van meningsuiting van advocaten.

Eerherstel Advocaat Meindert Stelling:

http://www.eerherstelmeindertstelling.nl/ 

Anarchistische Muurkrant verspreid. Één arrestatie voor ‘opruiing en aanzetten tot geweld’.

Afgelopen zondagavond is er in Den Haag iemand gearresteerd op verdenking van het plakken van de Anarchistische Muurkrant. Hem word nu opruiing tegen het gezag, het aanzetten tot geweld en het plakken van posters ten laste gelegd. Hij is in verzekering gesteld en het OM wil hem donderdag voorgeleiden bij de rechter commissaris om hem nog langer vast te kunnen houden. Continue reading

“Ik wil dat niet één kind nog meemaakt, wat mijn kinderen hebben meegemaakt en hebben gezien.”

Moeder A., die samen met haar man en drie kinderen jaren in een gezinslocatie heeft gewoond, vertelt haar verhaal op de website van ‘Geen kind aan de kant!’.

“Ik ben A. Ik ben moeder van drie kinderen. Wij hebben vier jaar in een gezinslocatie gewoond. Wat wij allemaal hebben gevoeld in een gezinslocatie, kan ik niet in woorden uitleggen. Die gevoelens zijn alleen ons bekend. Mijn kinderen hebben zulke erge dingen meegemaakt dat geen ouder dat zou willen zien. Het ergste gevoel is dat je niks kan doen voor je kind. Soms ook niet iets heel kleins. Ik mocht als ouder niet eens zelf beslissen naar welke school mijn kind naar toe ging. Ik had graag gewild dat mijn kind naar een christelijke school zou gaan. Dat ze ook contact zou hebben met andere kinderen dan alleen binnen de gezinslocatie.

Door alles wat mijn kinderen hebben meegemaakt, en ook hun leeftijdsgenoten en vrienden van ze, wil mijn oudste dochter later heel graag rechten studeren en rechten van alle kinderen beschermen. Als iemand aan haar vraagt welk recht van haar is ontnomen, antwoordt ze “het recht dat elke kind heeft om zich veilig te voelen en met een veilig gevoel in slaap te vallen”. Toen ze dit zei moest ik huilen, omdat ik dit niet mijn dochter wilde horen zeggen.

Maar kinderen in een gezinslocatie kunnen niet rustig en zorgeloos in slaap vallen, omdat ze de hele nacht bidden en bang in bed liggen wachten of er ’s ochtend politie komt of niet. Dit voorbeeld zegt veel over de gezinslocatie. Mensen vluchten om kinderen naar een veilige plek te brengen, maar er gebeurt het tegenovergestelde. Kinderen krijgen nog meer trauma’s door te leven in een gezinslocatie en ik weet zeker dat deze indruk ze hun hele leven bij zal blijven. Dit is niet iets wat je snel vergeet. Wij zijn zoveel vrienden kwijt geraakt en we hebben zo vaak afscheid moeten nemen dat het woord “afscheid” zo pijnlijk klinkt. Ik wil dat niet één kind nog meemaakt, wat mijn kinderen hebben meegemaakt en hebben gezien.”

In de zeven gezinslocaties die er in Nederland zijn, leven vluchtelingengezinnen die volgens de overheid ‘verwijderbaar’* zijn. In totaal gaat het om ruim duizend kinderen met hun ouders – een kwart van de vluchtelingenkinderen die geen verblijfsvergunning hebben.

Wekelijks worden er één of meer gezinnen door de vreemdelingenpolitie meegenomen, om te worden opgesloten in Kamp Zeist en daarna te worden uitgezet. Om daartegen te protesteren organiseert ‘Geen kind aan de kant!’ in mei twee solidariteitstournees om samen met de vluchtelingen van de gezinslocaties te demonstreren.

Lees meer op de website.

 

*) “verwijderbaar”: dit is de officiële term die de IND en DT&V in hun systemen gebruiken om aan te geven dat een vluchteling middels dwang naar het land van herkomst kan worden uitgezet.

Aftrap van de campagne ‘Geen kind aan de kant!’

Vandaag, 15 maart, is het de internationale dag tegen politiegeweld. Binnen de beweging worden we daar maar al te vaak mee geconfronteerd. Maar we zijn niet de enigen: honderden kinderen in Nederland hebben hier wekelijks mee te maken. Het zijn de kinderen in de gezinslocaties. Daarom organiseert ‘Geen kind aan de kant’ op 21-22 mei en 28-29 mei twee demonstratietournees.

In Nederland wonen talloze vluchtelingengezinnen in zogenaamde ‘gezinslocaties’. Vaak wonen ze daar al jaren, meestal in één kamer per gezin. Er zijn gezinslocaties in Gilze, Katwijk, Den Helder, Amersfoort, Emmen, Goes en Burgum. Meer dan een kwart van de vluchtelingenkinderen in Nederland woont in een gezinslocatie. Continue reading

Razzia, Kamp Zeist, deportatie: M. (15 jr) vertelt

In december 2014 werd de nu 15-jarige M. samen met haar ouders en zusje ‘s ochtends vroeg door de vreemdelingenpolitie van haar bed gelicht in gezinslocatie Katwijk. Het hele gezin werd overgebracht naar Kamp Zeist, om van daaruit vijf dagen later te worden gedeporteerd naar Armenië. M.  heeft af en toe via facebook contact met haar vriendinnen die nog in Nederland zijn en vertelt hoe dat destijds is gegaan. Continue reading

Update Aid Delivery Mission

Begin dit jaar vertrokken ze: een moedige groep activisten en vrienden, maar de Grieks-Macedonische grens bij Idomeni, om daar met een mobiele keuken voedsel te gaan uitdelen aan gestrande vluchtelingen.

Inmiddels hebben ze de 100.000e maaltijd uitgedeeld. Dit kan alleen maar dankzij donaties en andere ondersteuning. Daarom: steun de Aid Delivery Mission.

WordPress theme: Kippis 1.15